notes|brochy

Zastanawialiście się kiedyś jak mogłaby wyglądać chrześcijańska śmierć? To znaczy taka żeby była zgodna z chrześcijańskim sumieniem i moralnością? No cóż w pierwszej chwili, kiedy się nad tym zastanawiałem doszedłem do wniosku, że zapewne chodzi o tzw. naturalną śmierć, która jest następstwem fizjologicznego starzenia się ludzkiego organizmu, wydałoby się to logiczne. Jednak po lekturze artykułu pt. Krzyżem i Mieczem w Gazecie Wyborczej na temat rządów junty wojskowej sprzed 30 lat, dzielnie wspieranej przez kościół katolicki w Argentynie musiałem zweryfikować swoje poglądy na chrześcijańską śmierć.W latach 1976 – 1982 Argentyną rządziła krwawa junta wojskowa, która wsparcie dla swoich rządów znalazła w kościele katolickim. Kościół nie widział nic złego w brataniu się z katami narodu argentyńskiego, wiedząc, że wzorce i ogólne przyzwolenie płynie z Watykanu i innych zakątków świata:

[…]
inspiracją były na równi katolicka krucjata gen. Franco w Hiszpanii oraz wojna kolonialna w Indochinach i Algierii. Podręcznikiem duszpasterstwa zaś – encyklika Piusa XI „Divini Redemptoris” z 1937 r., która potępiała liberalizm na równi z komunizmem i zachęcała do skutecznej obrony porządku Bożego: „Żywimy jednak niezłomną nadzieję, że owa zaciekłość, z jaką synowie ciemności dniem i nocą propagują fałszywe hasła ateistycznego materializmu, pobudzi synów światłości do równie gorliwej, a może nawet gorliwszej obrony Majestatu Bożego”.

Jednocześnie w argentyńskich akademiach wojskowych zaczęto wykładać przesiąkniętą katolicyzmem doktrynę bezpieczeństwa narodowego:

[…]
“Tylko polityka oparta na instytucjach stałych i niezmiennych pośród zmienności wszystkich rzeczy – tzn. na Kościele Chrystusowym w porządku nadprzyrodzonym i siłach zbrojnych w porządku naturalnym – może pokonać anarchię i bolszewickie zamachy na hierarchię społeczną, które stały się już obyczajem w naszej republice” – głosił Bruno Genta, wykładowca w szkole wojskowej w Cordobie. Inny nauczyciel Carlos Disandro domagał się “twardego i bezkompromisowego” postępowania z “heretykami”, bo “wieczny ogień oczyszcza orły krążące wokół niego”. Jezuita Julio Meinville tropił Żydów, masonów i komunistów, ostrzegając argentyńskich oficerów, że “nie ma gorszej tyranii niż państwo demokratyczno-liberalne, które, służąc międzynarodowej plutokracji, zatruwa życie narodowe”.

Czyż nauczanie jezuity Mainvilla nie jest zbieżne z tym czym raczy swoich wiernych radiosłuchaczy ojciec Rydzyk we współczesnej Polsce? Tak podejrzewałem, że on sam tego nie wymyślił. Wracając do tematu, w trakcie rządów junty zniknęło 30 tysięcy ludzi nazywanych desaparecidos (zniknięci) – desaparecidos zazwyczaj kończyli swój żywot w licznych katowniach:

[…]
W samej Argentynie zaś duchowni wysyłani do katowni wojskowych jako spowiednicy i kapelani usprawiedliwiali tortury, rozgrzeszali z nich katów, a ofiarom tłumaczyli, że to pokuta za grzechy. W kwaterze armii w prowincji Cordoba kapelani wojskowi pocieszali aresztowanych, że będą torturowani tylko przez 48 godzin, bo wyjednał to dla nich u gen. Menéndeza sam miejscowy arcybiskup Raul Primatesta. W szkole ESMA kapelan Luis Mancenido pocieszał oficerów, że mogą torturować i zabijać bez skrupułów, spełniają bowiem biblijny obowiązek odsiewania ziarna od plew.

Ci którzy nie mieli szczęścia umrzeć w trakcie zaledwie 48 godzin dostawali szansę na chrześcijańską śmierć:

[…]
Angelelli to jeden z nielicznych argentyńskich biskupów, którzy nie poparli junty w latach jej panowania – 1976-83. Znakomita ich większość usprawiedliwiała i pucz, i wszystkie zbrodnicze praktyki junty, włącznie z torturami i mordowaniem jej przeciwników poprzez zrzucanie ich z samolotów do morza. O “lotach śmierci” mówiono już na procesie najwyższych dygnitarzy junty w 1985 r., ale dopiero w 1994 r. z książki Horacio Verbitsky’ego “Lot” opinia publiczna dowiedziała się, że pomysł zrzucania z samolotów udręczonych, ale wciąż żywych więźniów podsunęli wojskowym duchowni katoliccy. Ich zdaniem to była “chrześcijańska śmierć”.
Szczegółowych instrukcji w tej sprawie udzielił oficerom marynarki podczas specjalnej odprawy na kilka dni przed puczem admirał Luis Maria Mendia. Tłumaczył, że planowane sposoby zabijania wrogów były omawiane z hierarchią katolicką i zostały uznane za zgodne z chrześcijańskim sumieniem i moralnością.
[…] Wielu biskupów było za pan brat z przywódcami junty – rozgrzeszało ich z najbardziej bestialskich zbrodni, a nawet utwierdzało w przekonaniu, że są rycerzami “świętej krucjaty” przeciw bezbożnej zarazie….

Co nie co, jednak musiało dręczyć chrześcijańskie sumienie hierarchów kościoła katolickiego:

Raz tylko, w marcu 1977 r., biskupi – bardzo oględnie – poprosili juntę o wyjaśnienie “bolesnych zdarzeń”. Chodziło m.in. o zabójstwa lewicujących księży pracujących w dzielnicach nędzy. Generałowie obiecali zbadać sprawę gruntownie. Rzecz dotarła do papieża Pawła VI. Kiedy w 1977 r. admirał Massera został przyjęty na audiencji w Rzymie, w pierwszych słowach pospieszył wytłumaczyć papieżowi, że junta “nie zdołała jeszcze wyjaśnić tych poważnych przypadków”. – Niech się pan nie martwi, admirale – przerwał mu papież. – Dla Kościoła to już sprawa zamknięta.
Na koniec audiencji papież pobłogosławił rządzących Argentyną generałów.

To powiedział papież w 1977 roku! Dał tym samy legitymizacje mordercom na kolejne 5 lat rządów, ile osób jeszcze wymordowano w tym okresie?

Epilog – 30 lat później:

Horacio Verbitsky, który współpracy hierarchów Kościoła argentyńskiego z dyktaturą poświęcił książkę “El Silencio” (“Cisza”), odnalazł dokumenty, z których wynika, że w 1976 r. biskup Jorge Bergoglio – wówczas prowincjał jezuitów, a dziś kardynał – donosił wojskowym na lewicujących księży i zakonników, z których niektórzy potem znikali. Dzisiaj kardynał utrzymuje, że, owszem, księża bywali zatrzymywani przez wojsko, ale jego rola polegała na tym, że u gen. Jorge Videli i admirała Massery zabiegał o ich uwolnienie. Po śmierci Jana Pawła II Bergoglio był wymieniany wśród kandydatów na papieża.

Niektórym kapelanom wciąż bliska jest idea wyrzucania ludzi z samolotów. W maju 2007 r. papież Benedykt XVI – po wielu naleganiach prezydenta Argentyny Nestora Kirchnera – zmuszony był odwołać ze stanowiska wikariusza wojskowego biskupa Antonia Juana Baseotto, który publicznie stwierdził, że ministra zdrowia, który opowiadał się za zniesieniem karalności aborcji, trzeba “zrzucić do morza z kamieniem u szyi”.

Wstrząsająca historia sprzed zaledwie 30 lat. Jako ateista niejednokrotnie słyszałem, że jako osoba niewierząca nie mam należycie wykształcone sumienie, że bez religii nie jestem w stanie należycie odróżniać dobra od zła. Historia kościoła katolickiego wyraźnie jednak wskazuje, że jeśli jest już czegoś nośnikiem to zakłamania i cynizmu, niż moralności.

Krótki bilans rządów junty z perspektywy 30 lat zamieścił na swoim doskonałym blogu Podróż na Południe Tierralatina. Bilans można znaleźć tutaj. Cytaty pochodzą ze wspomnianego na wstępie artykułu Macieja Stasińskiego.

—————-
Teraz słucham: Tomasz Stanko Quartet – Tale