Ciężkie jest życie obywatela Ubekistanu

Po przeczytaniu w dzisiejszej Rzeczpospolitej rozmowy z Jerzym Targalskim członkiem zarządu Polskiego Radia naszły mnie dwie refleksje: pierwsza – jakie musi być cięzkie zycie obywatela Ubekistanu (nic tylko spiski, agenci, zamachy, prześladowania- jednym słowem paranoja), druga refleksja – jak daleko nowe kierwnictwo Rzeczpospolitej pozwoli się tej gazecie skundlić? Jeszcze pół roku i będzie to druga Gazeta Polska.

Kiedy o państwie można mówić, że jest Ubekistanem?

Kiedy jego elity wywodzą się ze środowiska związanego z komunistycznymi służbami specjalnymi i właśnie od nich zależą kluczowe decyzje.
W Polsce mamy do czynienia z Ubekistanem od 1989 roku?

Jak najbardziej. Teraz to się trochę zmienia, bo rozbito Wojskowe Służby Informacyjne, dochodzi do wymiany elity władzy.
Czy w stosunku do obecnej rzeczywistości można już nie używać pojęcia Ubekistan?

Jeszcze trzeba używać, bo walka ze starym systemem się nie zakończyła. Nadal wpływowa jest elita medialna, uniwersytecka i gospodarcza, wywodząca się ze środowiska komunistycznych służb. Nieprzypadkowo front antylustracyjny, negujący także rolę służb w postkomunizmie jest takpotężny. Oni po prostu bronią swego istnienia i nie poddadzą się bez śmiertelnej walki.
W Polskim Radiu dawne służby też mają mocny przyczółek?

W Polskim Radiu ich pozycja jest już osłabiona. Ale generalnie media w Polsce są mediami Ubekistanu.
Wszystkie?

Publiczne zostały częściowo odwojowane. Ale niepubliczne prawie wszystkie.
Kiedy będzie można powiedzieć, że Ubekistan się skończył?

Gdy zostanie przeprowadzona lustracja i wyciągnięte z niej konsekwencje. Kiedy agenci i oficerowie zostaną odsunięci. I kiedy dojdzie do wymiany elity, powstałej w latach 1988 – 1991 poprzez kooptację i selekcję z elity czysto komunistycznej, na nową. Tamten proces kooptacji kontrolowali bowiem ludzie służb.
Nie wystarczy wiedza, kto był agentem?

Nie. Co nam z tego, że dzięki “Gazecie Polskiej” wiemy, iż Milan Subotić był agentem. A kogo Subotić wypromował, komu ułatwił karierę? Tu trzeba wymienić całe środowisko. Dać możliwość robienia karier i zajmowania ważnych pozycji ludziom nowym, niezwiązanym ze służbami. Tak naprawdę kto nie był agentem, oficerem, członkiem jego rodziny lub agenturze nie służył, nie mógł robić kariery w III RP, czyli Ubekistanie. Stąd też obecne ogromne problemy kadrowe.

Smutna to lektura naprawdę.  Z jedenej strony dramat życiowy tego człowieka wietrzącego wszędzie spiski, z drugiej upadająca gazeta.

[źródło: Rzeczpospolita]